TRAITS D'UNION ELKARTEA

Vendredi 23 septembre 2005

Traits d'Union elkarteak munduko gizatalde eta kultura ezberdinen arteko harremanen sakontzea eta elkartasuna ditu helburutzat.Horretarako eta haien babestearentzat, elkarte honek oharatarazte, informazio eta garapen ekintzak eramaiten ditu.

Eramanen ditugun ekintzak gizataldeen ikuspuntua eta haien kulturarekiko adostasunean jarriz bakarrik bultzatuak izanen dira. Haien eskakizunen araberako laguntzen ekartzea da elkartearen helburua.

Elkartea 2005. urteko maiatzean sortu da; elkartea, hiru pertsonek ( Alexandre Joly, Sophie Marquestaut, Audrey Hoc) pentsatutako proiektuen batzearen egitura administratiboa izaiteko gisan.

Elkarteak antolatzen duen lehen proiektuari Amerikastola izena emana izan zaio, ibilaldiari lotuak zaizkion bi hitzen batura baita: Amerika, proiektuaren kokagunea, eta ikastola,proiektuaren abipundu teoriko eta praktikoa. Proiektua 2006eko urtarrilerako pentsatua da, 7 hilabetez eramana izanen delarik.

S'inscrire à l'association, c'est :

Recevoir toutes les informations sur les projets en cours.
Obtenez un compte pour vous connecter sur le site et ainsi accéder directement à tous les médias (photos et documents) édités au cours de voyages, ainsi qu'à toutes les études publiées au cours de projets.
Avoir la possibilités de participer activement à la mise en place de projets.

    L'inscription à Traits d'union coûte 10 euros (5 pour les étudiants, RMIstes ou chômeurs).

    L'association ayant été nouvellement créée, le seul moyen d'inscription mis en place (pour l'instant) est l'envoi par courrier (ou le contact direct avec un des membres du bureau).

    Pour se faire, téléchargez le Formulaire d'inscription ( qui se trouve dans les liens: colonnes de droite) et renvoyez le accompagné du montant de la cotisation à:

Association Traits d’union
3 Avenue des Pyrénées
09340 Verniolle France

Par amerikastola
Ecrire un commentaire - Voir les 0 commentaires - Recommander

Vendredi 17 mars 2006

UREZKO ERREPIDEAK: ORINOKOREN DELTA

UREZKO ERREPIDEAK: ORINOKOREN DELTA.

2006-II-8 eta 9, Tucupita. 2006-II-10etik 12ra, Curiapo.

Puerto Ordazen ekipaje lodiena utzi eta motxila txiki bana hartuta Tucupitarantz abiatu ginen gure hasierako planarekin jarraituz. Gainera, ostiralean indigenen bilkura bat zegoela jakin genuen eta hura izan zen Delta Amacuroko hiriburura heltzeko bigarren arrazoia.

Autobusa San Félixen (Puerto Ordazekin batera Ciudad Guayana osatzen duena) ordubiak eta erdietan hartu behar genuen, baina tramankulu zahar hura berandu etorri zen, noski. Berandu etorri eta berandu atera; «chalana» (auto nahiz pertsonak garraiatzen dituen baltsa) hartzerako laurak ziren eta Orinoko eta Caroní ibaiak bat egiten duten lekua, baten ur marroia eta bestearen beltza batera, baina ez nahasirik, doazen ibaitzarra zeharkatzeko ordubete pasa genuen. Ondorioz, Tucupitara jada ilunduta sartu ginen.

Orinokoren deltaren adar batean kokatzen da hiritxoa eta ibaia errepide delarik bertako herrixka eta komunitateetarantz joateko abiapuntu garrantzitsua da.

Ibaiaren alde batean paseo luze bat galtzen da eta han igaro genituen pare bat gau Carmen Estabaren etxean (venezuelarren berotasuna beste behin erakutsi zigularik). Carmenek bezala, bazeuden ongietorria eman ziguten Orinikoko betiko biztanleak: eltxoak; eltxo erraldoiak; “la plaga”. Hezetasun eta beroa dira beraien lagunak eta Tucupitan bi hauek eskutik doaz.

Lehen waraoak kaleetan zehar, eske, ikusi genituen. Ez zen lehen aldia, izan ere Ciudad Bolívarren ere aurkitu baikenituen. Bizi hobeago baten bila euren komunitateak uzten dituzte, hiriaren amets hori lortuko dutelakoan; baina aurkitzen dutena bila atera zirenaren oso bestelakoa da: atzean, komunitateetan, utzitakoa baino txirotasun handiagoa. Eta waraoak kalean egote horrek hirietako txuri eta mestizoen aurriritzi eta fobiak handitzen ditu: indigenak alferrak dira, ez dute lanik egin nahi…

Hala ere, guztiz kontrakoa ikusi genuen ostiraleko bileran. Hasiera batean emakume waraoen bilera izan behar zela uste genuena, gobernuko diputatu batzuen hitz jarioa izan zen batez ere: “Indigenek batu eta zeuen eskubideen alde borroka egin behar duzue!” errepikatzen zuten behin eta berriro. Bazirudien bertan bildu ziren indigenen hitzei ez zietela kasurik egiten: “Batzen gara, koordinaturik gaude eta proiektuak ditugu, baina gobernuak ez digu entzun nahi!”.

Deltako herri ezberdinetako indigenak bildu ziren bertan; non bizi ziren, baina, Tucupita bertakoak? Larunbatean, Curiapora joateko txalupa baten zain geundela ikusi genuen: hiria bukatu eta harantzago; Volcán deitzen dioten lekuan; latorri, kartoi era plastikoz eraikiriko etxoletan; zikinkeriaz beteriko ibaiertzean; etengabeko auto hots eta gasolina eta olio zikinaren usainaz inguraturik. Hiriaren promesa. Aurrerapena?

Han ibili ginen bata eta besteari galdetuz ea nor zihoan Curiapora eta azkenean gasolina bidoi bat besterik ez zeraman txalupa batean “cola” moduan eraman gintuzten.

Orinoko mila adarretan itsasoratzen da: zabalak, sakonak, urtsuak eta, batez ere, luzeak diren adarrek osatzen dute munduko deltarik handi eta ikusgarrienetarikoa.

Bost orduz urezko errepidetik adar batetik bestera irristan eta indigenen lasto eta egurrzeko etxolek zipriztintzen zuten paisaiarekin liluraturik, azkenean, Curiapora iritsi ginen; palafitoz osaturiko herria. Palafitoak uraren gainean zutabetxoz eusten diren etxeak dira, waraoen ohiturari jarraituz. Etxeak, beraien artean, baita ere zutabez eutsirik dauden bidetxoei esker lotzen dira: alde guztietatik ura era lur tinko gutxi. Nola iritsiko dira ba bertara produktu ezberdinez kargaturiko kamioiak? Ezinezkoa. Tucupitara joan behar txalupaz.

Eta, hala, lasaitasunean murgildurik, pasatzen dituzte egunak bertako biztanleek: waraoek, mestizoek, guyanarrek...

Lan, eskolara joan, lagunekin solastu, futbolean jokatu, tabernara joan, telebista ikusi, barre egin... dena urez inguraturik egiten dute Curiapoko biztanleek.

Bertako eskola bisitatu eta kultura eta hizkuntza waraoko irakaslearekin euren egoerari buruz hitz egin ondoren, txalupa hartu eta berriro ginen Orinokoko uretatik gora; zazpi orduz oraingoan; Cura deitzen zioten tipo batekin. Nor zen? Ez genekien, baina Barrancasera joan nahi bagenuen berarekin egin behar genuen bidea. Propano ontzi hutsen gainean ahal bezala jarri eta hala abiatu ginen.

Eta bapatean euria. Lainoa kea bailitzan sartu zen ibaira era erdi itsuturik eta guztiz bustirik, propano ontziak estaltzen zituen plastiko belzpean jarri ginen ahal bezala: berdin-berdin iritsi ginen blai eginda Barrancasera, baina handik Puerto Ordazera bueltatzeko jada ez genuen zailtasunik ikusten, izan ere lurrezko bideak edukitzeak badu sekulako abantaila: nahi izanez gero oinez joan daiteke. Desabantaia bakarra: gizakiak gizakiari dion errespetu eza eta, ondorioz, beldurra.

Nerea Leturia Nabaroa.

Par amerikastola
Ecrire un commentaire - Voir les 0 commentaires - Recommander

http://amerikastola.over-blog.com

http://amerikastolafr.over-blog.com http://amerikastolaes.over-blog.com

http://amerikastolaen.over-blog.com